[Fic] The Sin Of Love [NC+] END..
posted on 17 May 2009 17:39 by cuz-u-r-mineเมื่อรถจอดที่หน้าประตูรั้วของคฤหาสน์ใหญ่ ร่างสูงกดออดก่อนจะกระชากจียงลงจากรถแล้วโยนไว้ที่หน้าประตูรั้ว ดีที่มันเป็นเวลาค่ำแล้วจึงไม่มีใครผ่านมาเห็น แทยังรีบขึ้นรถก่อนจะขับกลับไปยังอีกฝั่งเพื่อรอเห็นสีหน้าของศัตรูคู่อาฆาต และเขาก็สุขใจเหลือเกินเมื่อเห็นใบหน้าตกใจของเทมโปที่พยายามอุ้มคนรักเข้าบ้าน แทยังมองจนทั้งสองคนลับสายตาเข้าบ้านไป เขาก็เหยียบคันเร่งกลับที่พักทันที กลับไปดูสิ่งที่เขาได้บันทึกไว้ และไรท์ออกมาอีกหลายๆแผ่น เพื่อเป็นข้อต่อรองกับคนอย่างเทมโป
“ฮึ่ก ซะ... เทม...โป อ๊า .. ที ..ช่วยฉัน.. ที” สายตาหยาดเยิ้มเพราะแรงอารมณ์ ร่างสูงค่อยๆวางคนรักลงบนเตียงกว้าง เตียงของเขาทั้งสองคน เทมโปถอดเสื้อคลุมอาบน้ำของอีกฝ่ายออกก่อนจะตกใจและรับไม่ได้ที่เห็นรอยฟกช้ำบนร่างของจียง มันรุนแรงและป่าเถื่อนเป็นที่สุด รอยแดงที่แดงจ้ำไปทั่ว ทั้งรอยถูกทำร้าย รอยดูด รอยกัด สายตาคมมองอย่างเจ็บปวดเมื่อไม่สามารถช่วยคนรักตัวเองได้ แล้วก็ยิ่งปวดร้าวเมื่อมองไปที่ข้อมือสวย ที่บัดนี้มันมีเลือดซึมออกมาจนน่ากลัว
“อ๊าาาา ใน... ข้างใน ...เทม ...โป” กรีดร้องขึ้นเมื่อด้านในเริ่มทนไม่ไหวจากเครื่องมือ
“?” ร่างสูงสงสัยก่อนจะเหลือบมองช่วงล่างของจียง ก่อนจะรีบยกเรียวขาทั้งสองออกให้แยกออก กว้างและตั้งชันขึ้นเพื่อสะดวกในการดึงเครื่องมือนั่นออกมา
“ฮ้าาาา” เมื่อเทมโปดึงออกเสียงครางก็มีให้ได้ยิน เทมโปมองจียงแล้วไม่สามารถทำใจรับได้
ทำไม ใครถึงกล้าทำกับคนรักของเขาเช่นนี้
“ทะ... เทม... โป” ร่างบางโผเข้าหาอีกฝ่ายบดส่วนอ่อนไหวเข้ากับหน้าขาของชายหนุ่มอย่างโหยหาและต้องการอย่างที่สุด ร่างสูงไม่อยากจะทำร้ายร่างบางนี้เขาทำมากที่สุดแค่เพียงกอดจียงไว้แน่น แต่นั่นมันไม่สามารถช่วยอะไรได้สำหรับจียงผู้กระหายในเซ็กส์ในตอนนี้
“ถะ ... ถอด ...” หน้าหวานเชิดขึ้นก่อนจะกรีดร้องใส่อีกฝ่าย
“จียง” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
“ถอดสิ!! เทม...โป” ร่างสูงเมื่อได้ฟังความต้องการของร่างบาง เขาจึงเร่งถอดกางเกงของตัวเองออก ทันทีที่เผยให้เห็นแกนกายของเทมโป จียงก็ก้มลงดูดเม้มและเล็มเลียอย่างกระหาย มือเล็กคอยช่วยส่วนหน้าของตัวเองไปด้วย ร่างสูงเห็นอาการที่ยังไม่หมดด้วยฤทธิ์ยา เขาจึงจำเป็นต้องช่วย
มือของเขาช่วยรั้งรูดท่อนลำเล็กของจียงเป็นจังหวะ ส่วนมืออีกข้างลูบไปแถวสะโพกเล็กของจียงก่อนจะส่งนิ้วเรียวยาวทั้งสองสอดแทรกเข้าไปเมื่อเส้นทางเล็กมันหล่อลื่นเอาไว้อยู่แต่เดิมแล้ว เขาสัมผัสถึงภายในที่นุ่มลื่นราวกับว่าผ่านใครอีกคนมามากเกินพอ
“อื้มมม จียง” ครางต่ำเมื่อแกนกายใหญ่โตของเขาแข็งขืนขึ้นและในทันทีจียงจับที่ไหล่กว้างของอีกฝ่ายก่อนจะยกตัวเองเหนือร่างสูงแล้วค่อยๆกดลงต่ำให้ท่อนลำใหญ่ของเทมโปเข้ามาข้างในของเขา
“ฮ้าาาาา” ครางอย่างสุขสมเมื่อเทมโปสามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้ ร่างกายเล็กแดงซ่านไม่ต่างจากเดิม มือหนาไล้ลูบไปแต่ละรอยช้ำบนร่างกายเล็ก มันกลายเป็นการเล้าโลมโดยไม่รู้ตัว สายตาที่มองคนใจกล้าตรงหน้า ที่เป็นฝ่ายจัดการทุกอย่างเองในครั้งนี้ เรียกร้องเขามากมายอย่างเร่งร้อน ต่างจากจียงคนเดิมที่มักจะถูกเขารุกเร้าเสมอ และความเขินอายยามที่มีอะไรกันนั่นมันหายไปหมดสิ้น
เพราะคนคนนั้นถึงทำให้จียงเป็นขนาดนี้ อย่าให้รู้ว่าเป็นใครเขาจะไม่เว้นแน่นอน
“ฮ้า เทม ...โป” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างมีความสุข ก่อนจะโยกขึ้นลงแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความหนักหน่วงที่ทำให้คนทั้งสองปลดปล่อยออกมา แต่ร่างเล็กยังคงกดกระแทกเส้นทางอ่อนนุ่มเข้าให้เป็นเนื้อเดียวกันกับแกนกายของเทมโปไม่หยุด ร่างสูงมองอย่างเห็นใจ จะทำอย่างไรให้จียงเพียงพอได้ เมื่อไรฤทธิ์ยานี่จะหมดไปเสียที นิ่งคิดก่อนจะเป็นฝ่ายกระแทกท่อนลำเข้าหาอีกฝ่าย จียงร้องครางก่อนจะถูกปิดปากไปด้วยลิ้นหนาที่เข้าดูดเลียภายในช่องปากหวาน ร่างบางถูกกดให้ราบลงไปแล้วกลายเป็นเทมโปเองที่เริ่มบทเรียนร้อนรักนั่นเสียเอง
“ระ ... แรง ... แรง ... เทมป์ อ๊าาา” ร้องลั่นเมื่อเทมโปกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงตามที่เขาเรียกร้อง จียงโผตัวขึ้นกอดคออีกฝ่ายไว้แน่น เรียวขาเล็กถูกรั้งออกให้กว้างด้วยลำขาแกร่งของร่างสูง เล็บฝังลงบนแผ่นหลังกว้างของเทมโป ปากเล็กดูดขบเม้มให้เกิดรอยที่คอของร่างสูงจนทั่ว ดูดหนักขึ้นเมื่อถูกร่างสูงอัดกระแทกช่วงล่างไม่หยุดหย่อน เขาสำเร็จไปอีกกี่ครั้ง เทมโปคนรักของเขาก็ต่อให้เขาตลอดเวลาเมื่อร่างกายของเขายังต้องการการกระทำที่รุนแรงแบบนี้
กิจกรรมร้อนแรงมันยังไม่จบสิ้น เวลาผ่านล่วงเลยจนมาถึงรุ่งเช้า ร่างทั้งสองยังคงสอดประสานกันอย่างร้อนแรง เทมโปแม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่เพื่อจียงแล้วเขาทำให้ได้เสมอ แต่ดูเหมือนว่าฤทธิ์ยานี่ส่งผลข้ามวันข้ามคืน ทำให้เขาแทบจะบ้าตายเมื่อเห็นคนรักของเขาเป็นเช่นนี้
ผ่านไปได้ไม่นานดูเหมือนฤทธิ์ยาเริ่มจะหมดไป เขามองร่างเล็กที่ถูกเขาคร่อมทับ สายตาเริ่มแปรเปลี่ยน ใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเมื่อความต้องการของเขาเริ่มจางหายไป แต่เนื้อช่วงล่างของทั้งสองนั่นถูกกลืนหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันมาหลายต่อหลายชั่วโมงนัก จากฟ้ามืดมิดจนสว่าง
“ฮ้า เทมโป... พะ... พอ” จียงครางออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อร่างสูงกระแทกเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย
“อื้มมมมม” เทมโปถึงอารมณ์ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง รู้สึกดีที่ฤทธิ์ยาในตัวจียงหมดไปเสียที
“...พักเถอะนะ” เสียงทุ้มพูดกับร่างข้างใต้ที่สบตาเขาอย่างเขินอาย จียงคนเดิมกลับมาแล้ว มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าหวาน มือเล็กหวังจะยกขึ้นจับมืออีกฝ่ายแต่ความเจ็บที่ข้อมือทำให้เขาร้องขึ้น
“จะ...เจ็บ!!” เทมโปตกใจกับเสียงเจ็บปวด แค่นั้นมันก็ทำให้เขาปวดใจได้
“จียง!! เจ็บมากไหม อย่าเพิ่งขยับตัวนะ นอนอยู่เฉยๆเดี๋ยวผมจะทำแผลให้นะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ทำท่าจะลุกออกจากเตียง
“ไม่นะเทมโป” เรียกรั้งอีกฝ่ายไว้อย่างหวาดกลัว
“จียง?” ขาที่กำลังก้าวลงจากเตียงต้องชะงัก
“ฉัน ... กลัว” เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น เมื่อสมองประมวลภาพเหตุการณ์เมื่อคืนมาให้จียงน้ำตาร่วง
“อย่าร้องไห้สิครับคนสวยของผม ไม่ต้องคิดมากนะครับ” ร่างเล็กถูกโอบกระชับจากเทมโป จียงได้แต่ส่ายหน้าไปมาที่อกแกร่ง
“ร่างกาย ... ฮึ่ก ฉัน ... ฉันเก็บไว้ ... ให้นาย ... คนเดียว ...ฮึ่ก ไม่ได้” เทมโปฟังก็รวดร้าวเพราะจียงนั้นคิดมากเหลือเกิน เขารู้ว่าจียงรักเขามากแค่ไหน และตัวเขาเองก็รักจียงมากเหลือเกิน แต่เป็นเพราะเขาถึงทำให้จียงต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ได้
“ไม่ ... จียงยังสวย ... ยังสะอาดสำหรับเทมโปคนนี้เสมอ ... เทมโปรักจียง ได้ยินหรือเปล่าครับ” จียงพยักหน้ารับแต่ปากยังไม่หยุดร้อง
“แค่ ... นี้ ... ฮึ่ก ก็ทำไม่ได้ ฮึ่ก” มือหนาลูบศีรษะเล็ก
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว แค่จียงรักผม และผมรักจียงแค่นั้นก็พอแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไรนะครับ” ร่างสูงปลอบประโลมก่อนจะโถมน้ำหนักเข้าใส่จียงให้ร่างเล็กนอนลงไปอีกครั้ง
เทมโปกระชับจียงเข้าใกล้ กอดด้วยวงแขนที่แสนอบอุ่น มือหนาของเทมโปค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขาทั้งคู่ ก่อนที่จียงจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่เริ่มเกิดขึ้น
เทมโปมองคนรักตนเองก่อนจะไล้มือไปตามแผลบนตัวของจียง มันทำให้เขาเคียดแค้น
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++